“İnsan onuru dokunulmazdır. Ona saygı göstermek ve onu korumak, tüm devlet erklerinin yükümlülüğüdür.”

Çocuklar, ebeveynler ve aileler de idari keyfiliğe tabi değildir. Devletin tüm eylemleri her insanın onuruna saygı göstermek zorundadır.

“Çocukların bakımı ve yetiştirilmesi, ebeveynlerin doğal hakkı ve öncelikle onlara ait olan yükümlülüktür.”

Devlet, ebeveynlerin yerine geçemez; yalnızca bu hakkın kullanılmasını gözetir. Kural olarak, çocuğun her iki ebeveyniyle de görüşmesi çocuğun üstün yararının bir parçasıdır.

“Yürütme ve yargı, kanuna ve hukuka bağlıdır.”

Hukuk devleti mahkeme salonunda sona ermez. Adalet dağıtan kişi hukuka saygı göstermek zorundadır.

“Bir hâkim, başka bir kamu görevlisi veya bir hakem”, bir hukuki meselede “hukuku çarpıtmaktan suçlu bulunursa”, cezalandırılır.

Hukuk bilinçli olarak çarpıtıldığında, devlete duyulan güven yok edilir.

“Bir kimsenin hakları kamu gücü tarafından ihlal edilirse, yargı yolu kendisine açıktır.”

Temel haklar bir dekorasyon değildir. Uygulanabilir ve ileri sürülebilir olmalıdır.

“Mevcut ve başka türlü önlenemeyen bir tehlike karşısında hareket eden kişi, hukuka aykırı davranmış sayılmaz.”

Bir çocuk babasından kalıcı olarak ayrı tutuluyor, aktif eylemler veya ihmaller yoluyla babasına yabancılaştırılıyor ve olağan hukuk yolları artık etkili bir yardım sağlamıyorsa, hukuk olağanüstü koruma tedbirlerine de imkân tanır.